Milczenie może utrwalać problem
Jeśli widzisz przemoc lub sam jej doświadczasz, poinformuj zaufanego dorosłego. Nie musisz sam prowadzić sporu ani udowadniać, że „poradzisz sobie”.
Najpierw bezpieczeństwo. To ćwiczenie edukacyjne, a nie instrukcja dla każdej sytuacji. Podczas rzeczywistego zagrożenia kieruj się komunikatami służb, poleceniami opiekunów i warunkami na miejscu. W nagłym zagrożeniu życia lub zdrowia dzwoń na 112.
Jeśli widzisz przemoc lub sam jej doświadczasz, poinformuj zaufanego dorosłego. Nie musisz sam prowadzić sporu ani udowadniać, że „poradzisz sobie”.
W niebezpiecznej sytuacji pierwszym zadaniem jest zapewnienie sobie i innym bezpieczeństwa. Możesz odejść z osobą krzywdzoną i wezwać nauczyciela.
W szkole możesz zgłosić sprawę wychowawcy, pedagogowi, psychologowi lub dyrekcji. Masz prawo prosić o pomoc.
W każdej sytuacji wybierz najbezpieczniejsze rozwiązanie spośród podanych. Po odpowiedzi zobaczysz wyjaśnienie. W rzeczywistości okoliczności mogą być bardziej złożone.
W każdym podejściu pytania i odpowiedzi są losowane na nowo. Poprawna odpowiedź występuje równie często pod A, B i C.
Włącz JavaScript, aby uruchomić ćwiczenie.
Zapytaj dziecko: „Czy jest w szkole miejsce, w którym czujesz się niebezpiecznie? Komu możesz o tym powiedzieć?”. Wysłuchaj bez bagatelizowania.
Telefon zaufania 116 111 oraz Dziecięcy Telefon Zaufania RPD 800 12 12 12 są bezpłatne i całodobowe. W bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia korzystaj z 112.
Przeczytajcie wspólnie pierwszą sytuację, zanim dziecko kliknie odpowiedź. Po każdej decyzji poproś je o wyjaśnienie własnymi słowami. Na końcu omówcie jedną rzecz, którą można przygotować lub sprawdzić w domu albo w szkole. Nie wymuszaj opowiadania o własnych trudnych doświadczeniach i nie oceniaj dziecka wyłącznie na podstawie punktów.
Pamiętaj: zestaw służy do rozmowy i nauki, nie do sprawdzania gotowości placówki ani prowadzenia próbnych połączeń alarmowych.
Scenariusze i odpowiedzi przygotowano od podstaw dla BezpieczneDzieci.com. Materiały instytucji publicznych służą do sprawdzania zasad postępowania, a nie jako źródło kopiowanych zadań.
Wyśmiewanie, groźby, wykluczanie z grupy i publikowanie ośmieszających materiałów mogą poważnie ranić. Dla dziecka nie zawsze jest oczywiste, czy ma do czynienia z konfliktem, jednorazową przykrością czy powtarzającą się przemocą. Gra pokazuje codzienne scenariusze szkolne, w których uczeń może być osobą pokrzywdzoną, świadkiem albo kimś, kto nieświadomie przyłącza się do krzywdzenia.
Nie trzeba samemu konfrontować agresora ani ryzykować własnym bezpieczeństwem. Dużo daje nieudostępnianie krzywdzących materiałów, sprawdzenie, czy osoba poszkodowana ma wsparcie, i przekazanie informacji zaufanej osobie dorosłej. Świadek nie odpowiada za samodzielne zakończenie przemocy.
Wiadomości w internecie również mają konsekwencje poza ekranem. Jeżeli ktoś publikuje obraźliwy komentarz albo zdjęcie kolegi bez zgody, nie należy dodawać kolejnych żartów ani udostępniać materiału dalej. Informacje przydatne do zgłoszenia warto przekazać dorosłemu bez zwiększania zasięgu krzywdzącej publikacji.
Uczeń może zwrócić się do rodzica, wychowawcy, pedagoga, psychologa szkolnego lub innej zaufanej osoby dorosłej. Dostępne są także ogólnopolskie telefony pomocy dzieciom, m.in. 116 111 oraz 800 12 12 12. W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia należy skorzystać z numeru alarmowego 112.
Nie. Przekazanie informacji dorosłemu może ochronić osobę krzywdzoną i uruchomić potrzebne wsparcie.
Nie rozsyłaj jej dalej. Pokaż sytuację zaufanemu dorosłemu; gdy potrzebne jest zgłoszenie, warto zachować odpowiednie informacje bez rozpowszechniania materiału.
Nie. Bezpieczeństwo jest ważniejsze od samodzielnej konfrontacji. Wsparcia powinny udzielić odpowiedzialne osoby dorosłe.